De eerste maand hardlopen zit er bijna op. Alles staat in het teken van het bereiken van mijn doel: de 7 kilometer van de Almere City Run. Zeer gemotiveerd en gedisciplineerd trainen en diep gaan horen hierbij. Diep gaan of doorbijten… dat is toch hetzelfde?

Diep gaan

Afgelopen week was het toch echt doorbijten… Dat is toch anders dan diep gaan, terwijl het andersom best het zelfde kan zijn. Ik zal het uitleggen: als je diep wilt gaan, moet je doorbijten om het te bereiken. Dat is best een uitdaging, want echt diep gaan is moeilijker dan je denkt. Om echt heel diep te gaan, moet je doorbijten en doorgaan op het punt waar je normaal af zou haken. Wij zijn namelijk gewend om te sporten met een onderbewuste reserve. We durven of kunnen niet echt diep gaan.

Op de training van afgelopen woensdag haalde onze trainer Ton het langlaufen op de Olympische Spelen aan als voorbeeld. Deze atleten geven zich volledig, gaan zo diep als het maar kan en storten vervolgens helemaal in als ze over de finish zijn gegaan. Tot dat moment was het doorbijten en diep gaan. Dat wil hij ons leren, want het is echt niet erg om een keer heel diep te gaan en halverwege een training “dood” te gaan.

Doorbijten

Tijdens de afgelopen training was het voor mij even doorbijten. Ik was ongelukkig door mijn enkel gegaan, maar ik stond gelijk weer op. Het was even kiezen op elkaar en weer lopen. Dat ging gelukkig goed en ik kon mijn training voortzetten. Doorbijten was het wel, maar gelukkig was het geen ernstige kwetsuur.

Verslavend?

Is hardlopen verslavend? Daar weet ik het antwoord nog niet op, want is hardlopen wel iets voor mij? Dit was ook de titel van mijn eerste blog over hardlopen. Toch begint er al “honger” te ontstaan om weer te kunnen trainen. Ik geniet er ook echt van, dus ik ben benieuwd of ik deze vraag ooit met een volmondig “JA” ga beantwoorden.