In dit geval beide, want de afgelopen maanden heb ik voor het eerst in mijn leven serieus getraind met hardlopen. Ook heb ik voor het eerst in mijn leven te maken gehad met een blessure. Ik ben flink door mijn enkel gegaan, wat geleid heeft tot een verrekte enkelband en ontsteking. Deze situatie heeft tot veel inzichten geleid. Ook is mijn doelstelling echt in zicht gekomen: de Almere City Run. Met nog ruim twee weken te gaan heb ik nog zo’n zes trainingen om mijn hardloopprestaties te verbeteren en maximaal te presteren tijdens dit evenement.

Afgelopen 18 mei heb ik de Wallenloop in Naarden gelopen. Een rondje over de (smalle) wandel/fietspaden rond Naarden Vesting. Het was een warme zonnige dag, maar door de vele schaduwrijke plekken was het niet te warm. Het eerst stuk liepen Daphne en ik samen, maar in de menigte van lopers raakte ik haar al snel kwijt. Na ongeveer een kilometer ben ik mijn eigen race gaan lopen en zijn we ons eigen tempo gaan volgen, zoals we al enigszins hadden voorzien en daardoor ook hadden afgesproken. Het resultaat is een mooie eindtijd voor ons beiden, weliswaar op ons eigen niveau.

Inzichten

Eén van de inzichten die ik heb gekregen, is het feit dat hardlopen niet iets is wat je zomaar doet. Iedereen kan wel eens een rondje van een paar kilometer rennen, maar je zult moeten trainen voor serieuze afstanden en tijden. Eigenlijk is dit niets nieuws voor diegene die serieus hardlopen.

Toch ben ik ook in de valkuil van “oh het gaat best goed” getrapt. Na mijn blessure ben ik te snel weer van start gegaan, waardoor ik een kleine terugval had. Door middel van shockwave therapie bij de fysiotherapeut is mijn ontsteking inmiddels verdwenen en heb ik gisteren weer probleemloos kunnen lopen.

Ik heb ook mijn lichaam leren kennen. Naast de gebruikelijke spierpijn, kwam ik er ook achter dat hardlopen niet alleen lopend trainen is. Het is ook een flinke belasting voor de rug en dat is nu net een zwakker punt van mijn lichaam. Door een kleine vergroeiing aan drie wervels, loop ik niet kaarsrecht. Als je mij kent, weet je wel wat ik bedoel. Hierdoor heb ik sneller last van mijn rug, maar dankzij oefeningen is de zogenaamde Core Stabilty enorm verbeterd.

In zicht: ACR14 en nog meer!

Over ruim twee weken weet ik of al mijn inspanning de moeite waard is geweest en ik mijn doel van 42 minuten behaal. Een mooie mijlpijl, want daarmee verbeter ik mijn persoonlijke record m.b.t. het gemiddelde tempo in een wedstrijd. Bij de Lenteloop van 5 km liep ik een gemiddeld tempo van 6.12 min/km. Met 42 minuten zal het dan 6.00 min/km worden.

Op 31 augustus ga ik ook meelopen met de Royalrun in de tuinen van Paleis Soestdijk. Een uniek evenement op een unieke locatie. Mijn ouders en dochters komen als supporter mee naar dit evenement, waarmee we het goede doel “Het Diabetes Fonds” steunen.

Wat zal het voor september worden? De 30 van Almere komt weer terug of ga ik de uitdaging elders zoeken?

Hebben jullie suggesties?

P.S. De gepubliceerde foto is gemaakt door Robbert Dieperink Fotografie.